بوزون هیگز، ذره ای که به دنبالش بودیم

در دوران نوین از تمام تاریخچه ی فیزیک بسیاری از نظریات جهت توضیح بسیاری از ساخت و ساز های طبیعت تابع وجود ذراتی بسیار کوچک شدند که توضیح دهنده ی چرایی بسیاری از پدیده ها باشد . البته بعضی تعاریف در فیزیک با معنی ادبی آن فرق دارد و در این جا معنی ذره در فیزیک مربوط به ابعاد فوق العاده کوچک است ، کوچک‌تر از اتم و حتی ذرات تشکیل دهنده ی آن و این در حدی است که در خیلی از شرایط آن را تک بعدی در نظر میگیرند . در طول دهه های و شصت و هفتاد میلادی نظریاتی جهت یک پارچه کردن گستره ی عظیمی از فیزیک توسط دانشمندان بزرگ و متعددی همچون واینبرگ و عبدالسلام و گلاشو ارائه شد که موجب شکل گیری مدل استاندارد و ربوده شدن جایزه ی نوبل توسط آن سه دانشمند شد . اما در کل یک سری سستی هایی وجود داشت که باعث می شد که این نظریه جوابی برای بسیاری از سوالات مهم در باره ی جهان مثل گستردگی اش ندهد و این ضمینه ای شد تا فیزیکدان بزرگی به نام پیتر هیگز با تمام سختی ها و مشکلات زندگی اش پیشنهاد و تامیم وجود ذره ای که به نام خودش اسم گذاری کرده بود بدهد که تمام ضعف های مدل استاندارد در موارد فوق را پر میکرد .

پیتر هیگز
محمد عبدالسلام
شلدون لی گلاشو
استیون واینبرگ

 

شتاب دهنده ی هادرونی بزرگ

در دهه ی هشتادی میلادی فیزیکدانان با توجه به مشکلاتی که در مورد قانع کردن سیاست مداران برای سرمایه گذاری تصمیم به ایجاد یک شتابدهنده ی پر هزینه در اروپا کردند که البته قبل تر از آن نیز آمریکا در حال ایجاد آن بود که با مخالفت کنگره و لغو روبه رو شد . دانشمندان و محققان و آزمایشگر ها و همچنین مهندسان دست در دست هم شروع به انجام این پروژه ی طولانی مدت کردند تا به حقیقت وجود ذره ی هیگز دست یابند . هزاران نیروی متخصص شروع به تاسیس شتاب دهنده ی بزرگ هادرونی کردند و زمانی که ساخت تمام شد و تصمیم به روشن کردن آن کردند علی رقم مشکلات اولیه ای که به آن برخوردند بسیار در مورد کشف شدن یا نشدن این ذره مضطرب بودند زیرا در صورت عدم کشف این ذره فیزیک وارد دنیای تاریک و گنگی می شد که عملا اعلام میکرد که تا حالا فیزیکدان ها اشتباه میکردند . بلاخره این ذره کشف شد ولی مشکل بعدی این بود که جرمش چه قدر است . اگر جرمش در حد قابل قبول و کمی برابر با ۱۱۵ گیگا الکترون ولت باشد دنیا برای فیزیکدانان ذرات خوش تر میشد چون که این جرم به آن ها اشاره میکند که ذرات دیگری هم برای کشف وجود دارند ولی در مقابل اگر ۱۴۰ باشد انتخاب طبیعت بسیار ناراحت کننده میشود زیرا که نه تنها بازار کار آزمایشگر های ذرات کساد میشود بلکه ایده های بسیار پر هرج و مرجی پشت آن قرار میگیرد و دیگر تقارن جایی نخواهد داشت . جرم نهایی هم اکنون ۱۲۵ گیگا الکترون ولت است که حداقل میتوان گفت خبر بدی نیست .

 

واپاشی هیگز

ذره ی هیگز در واقع مسئول امور جرم دار کردن ذرات هست . شاید شما با سردرگمی بپرسید چرا ؟ چگونه ؟ این هم یک توضیح سخت برای فیزیکدانان بود که حتی برای آن جایزه نیز گذاشتند . فیزیکدانان اینگونه توضیح میدهند که فرض کنید در میان یک مهمانی شلوغ هستید . انسان های معمولی بسیاری کنار هم جمع اند . اگر یک فرد عادی بخواهد از میان این جمع عبور کند کار سختی نخواهد داشت به راحتی با کنار زدن بقیه عبور میکند ولی فرض کنید یک ستاره ی مشهور سینمایی بخواهد عبور کند اصلا ببینید میتواند عبور کند !!! همه به دورش جمع میشوند و به سختی میتواند تکان بخورد . حال این ماجرای مهمانی را به دنیای ذرات در درون خاصیتی که به آن میدان هیگز میگوییم وارد کنید . پس ذرات هیگز سایر ذرات را میشناسند و میدانند که چه قدر باید با ذرات برهمکنش داشته باشند . این میزان برهم کنش جرم یک ذره را مشخص میکند .

 

منابع :

 

/ذرات_بنیادی/https://fa.wikipedia.org/wiki

/بوزون_هیگز/https://fa.wikipedia.org/wiki

/سازوکار_هیگز/https://fa.wikipedia.org/wiki

/برخورددهنده_هادرونی_بزرگ/https://fa.wikipedia.org/wiki

میدان هیگز چیست؟

داستان بوزون هیگز ( قسمت اول )

داستان بوزون هیگز ( قسمت دوم )

یعقوب شاهماری

نویسنده: یعقوب شاهماری

من یعقوب شاهماری هستم . متولد 14 اسفند سال 1379 . عاشق فیزیک و ریاضیات و هندسه و نظریات گنگی که عقل سلیم را به چالش میکشد . به مطالعه ی تاریخ باستان و داستان های ادبیات علاقه نشان میدهم . من خیلی بحث های علمی و اجتماعات علمی را دوست میدارم و نهایت تلاشم را میکنم که خودم را در چنین اجتماعاتی قرار دهم . امیدوارم که همگی شما در رشته ی مورد علاقتان پیشرفت کنید و بتوانید دارای توانایی های بسیار و موفقیت های چشمگیری در این میان بشوید .

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *